Smog Observation

ในช่วงแรกเริ่มที่ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ ฝุ่นควันจากการเผาป่าและพื้นที่การเกษตรในช่วงฤดูแร้งคือความไม่สบายใจอย่างหนึ่ง การใช้ชีวิตท่ามกลางกลิ่นควันไฟ มองเห็นบรรยากาศสีน้ำตาลเทาขมุกขมัวไม่สวยงามสำหรับการถ่ายภาพ ความเสี่ยงต่อโรคทางเดินหายใจ และการแก้ปัญหาแบบขอไปทีของรัฐล้วนน่าอึดอัดใจ หลายปีผ่านไป ความขุ่นเคืองภาครัฐยังคงอยู่ แต่ความอึดอัดเริ่มกลับกลายเป็นความเคยชินเฉยชาและทำให้เริ่มยอมรับสิ่งที่เป็นอยู่ แล้วถ่ายภาพมุมที่คุ้นเคยภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยควันไฟของเมืองท่องเที่ยวอันดับต้นๆ ของประเทศไทยในช่วงนอกฤดูกาลที่ผู้คนยังคงอยู่อาศัยและนับวันรอฤดูฝนที่จะชะล้างฝุ่นควันเหล่านั้น
When I first moved to Chiang Mai, smog from forest fires and agricultural burning during the dry season was a major discomfort. It was frustrating to live with the smell of smoke, an unphotogenic murky brownish-grey atmosphere, the risk of respiratory illness, and the authorities’ inadequate solutions. Years passed, although resentment toward the authorities remained, the discomfort gradually turned into a numb familiarity. I started to accept things as they are and photograph familiar sights under the smoky, hazy mood of Thailand’s top tourist cities during the off-season, as residents keep living and counting down to the rains that wash away the fume.