展覧会
Prachya Compiranont
Prachya Compiranont
この作業について
บ้านของผมมีเนื้อที่ประมาณหนึ่งไร่ มีต้นไม้ปกคลุมทั้งบริเวณเพราะไม่ค่อยได้ตัดแต่ง ทุกพื้นที่ถูกจับจองด้วยสิ่งมีชีวิตชนิดต่างๆ จนผมแทบไม่กล้าเปลี่ยนแปลงอะไร บวกกับการที่ผมเป็นคนไม่ค่อยเคลื่อนไหวถ้าไม่จำเป็น ผมนั่งดูบ้านจัดการตัวเองก็รู้สึกเพลิดเพลินดี
ผมมีงานอดิเรกคือการนั่งคิดคำคม โดยสามารถใคร่ครวญได้นานมากจนกว่าจะพอใจในข้อสรุป การคิดคำคมแทบจะเป็นกิจกรรมเดียวที่ผมสามารถทำได้ต่อเนื่องมายาวนานหลายสิบปีโดยไม่เบื่อหน่าย ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ผมมีกิจวัตรประจำวันใหม่คือการนั่งชมสวนในตอนเช้า ผมจะใช้เวลาปฏิบัติกิจกรรมนี้เป็นประจำทุกวันหากไม่มีเหตุจำเป็นอื่น
ผลงานชุดนี้เป็นการถ่ายทอดช่วงเวลาดังกล่าวผ่านภาพทิวทัศน์ของสวนที่เปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา ภาพสวนที่ผมเห็น และบทกวีที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น
ผลงานชุดนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยหัวข้อ การเยียวยาผ่านเรื่องเล่า: อัตชาติพันธุ์วรรณนาเชิงใคร่ครวญจากแนวคิดปรัชญาอมตะ ได้รับทุนอุดหนุนงานวิจัยและผลงานสร้างสรรค์ จากงบประมาณเงินรายได้ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ประจำปีงบประมาณ 2569
My home has about one rai (1,600 square meters) of land, covered with trees I rarely trim. With every corner claimed by various forms of life, I have grown too hesitant to change anything. Besides, I don't move much unless I really have to. Watching the place take care of itself suits me well.
I have a hobby of contemplating quotes. I can sustain this process for a very long time until I am satisfied with the conclusion. This may be the only activity I have kept up continuously for decades without getting bored. In the past few years, I have established a new daily routine: sitting with the garden each morning. I keep doing this every day, when nothing else gets in the way.
This body of work is a transmission of those moments, the garden as it shifts over time, the view I see from my seat, and the poem that came out of it.
This work is part of a research project titled Healing Through Narrative: A Contemplative Autoethnography from Perennial Philosophy, financially supported by the Research and Creative Works Fund, Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University for the fiscal year 2026.
ผมมีงานอดิเรกคือการนั่งคิดคำคม โดยสามารถใคร่ครวญได้นานมากจนกว่าจะพอใจในข้อสรุป การคิดคำคมแทบจะเป็นกิจกรรมเดียวที่ผมสามารถทำได้ต่อเนื่องมายาวนานหลายสิบปีโดยไม่เบื่อหน่าย ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ผมมีกิจวัตรประจำวันใหม่คือการนั่งชมสวนในตอนเช้า ผมจะใช้เวลาปฏิบัติกิจกรรมนี้เป็นประจำทุกวันหากไม่มีเหตุจำเป็นอื่น
ผลงานชุดนี้เป็นการถ่ายทอดช่วงเวลาดังกล่าวผ่านภาพทิวทัศน์ของสวนที่เปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา ภาพสวนที่ผมเห็น และบทกวีที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น
ผลงานชุดนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยหัวข้อ การเยียวยาผ่านเรื่องเล่า: อัตชาติพันธุ์วรรณนาเชิงใคร่ครวญจากแนวคิดปรัชญาอมตะ ได้รับทุนอุดหนุนงานวิจัยและผลงานสร้างสรรค์ จากงบประมาณเงินรายได้ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ประจำปีงบประมาณ 2569
My home has about one rai (1,600 square meters) of land, covered with trees I rarely trim. With every corner claimed by various forms of life, I have grown too hesitant to change anything. Besides, I don't move much unless I really have to. Watching the place take care of itself suits me well.
I have a hobby of contemplating quotes. I can sustain this process for a very long time until I am satisfied with the conclusion. This may be the only activity I have kept up continuously for decades without getting bored. In the past few years, I have established a new daily routine: sitting with the garden each morning. I keep doing this every day, when nothing else gets in the way.
This body of work is a transmission of those moments, the garden as it shifts over time, the view I see from my seat, and the poem that came out of it.
This work is part of a research project titled Healing Through Narrative: A Contemplative Autoethnography from Perennial Philosophy, financially supported by the Research and Creative Works Fund, Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University for the fiscal year 2026.
ポートフォリオギャラリー 2 画像
🔒 ภาพนี้มีลิขสิทธิ์ — ห้ามนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต