เกี่ยวกับผลงานนี้
โปรเจ็กต์นี้เริ่มต้นจากความตึงเครียดที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลายระหว่างผมกับแม่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมพบว่าตัวเองปฏิเสธการแสดงออกง่าย ๆ ที่ลูกคนหนึ่งควรทำ ไม่ว่าจะเป็นการกอด การชวนไปข้างนอก หรือการใช้เวลาร่วมกัน ผมตอบสนองต่อแม่ด้วยความห่างเหินและความเย็นชา ไม่ใช่เพราะความเกลียด แต่เพราะความกลัว
ความขัดแย้งของผมไม่เคยเป็นเรื่องของการเกลียดแม่ หากแต่เป็นความกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง และสัญชาตญาณที่ทำให้ผมเลือกถอยห่างแทนที่จะพยายามทำความเข้าใจ ความกลัวนั้นค่อย ๆ สร้างระยะห่างระหว่างเราสองคน
ผลงานชุดนี้เป็นการสานต่อจากโปรเจ็กต์ก่อนหน้า The Mask Family ซึ่งสำรวจความตึงเครียดและ “หน้ากากทางอารมณ์” ภายในครอบครัว ขณะที่ผลงานก่อนหน้าเปิดเผยการมีอยู่ของหน้ากากเหล่านั้น โปรเจ็กต์นี้กลับก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้น โดยมุ่งไปที่ความสัมพันธ์ที่เปราะบางระหว่างผมกับแม่
ผ่านการถ่ายภาพ ผมบันทึกช่วงเวลาในชีวิตประจำวันตามความเป็นจริง—ที่ยังไม่สมบูรณ์ อึดอัด และจริงแท้ โปรเจ็กต์นี้จึงไม่ใช่บทสรุป แต่เป็นความพยายามอย่างซื่อสัตย์ในการยอมรับความจริงของเราทั้งคู่
This project began with the unresolved tension between my mother and me. Over the years, I found myself rejecting simple gestures that a son is expected to do—hugging her, inviting her out, or spending time together. I responded with distance and quiet coldness, not out of hatred, but out of fear.
My struggle has never been about hating my mother, but about the fear of being hurt again and the instinct to step back instead of trying to understand. That fear gradually shaped the emotional distance between us.
This work continues from my previous project, The Mask Family, which explored hidden tensions and emotional masks within my family. While that project revealed those masks, this one moves closer, focusing on the intimate and vulnerable relationship between my mother and me.
Through photography, I document our daily moments as they are—unfinished, uncomfortable, and real. This project is not a conclusion, but an honest attempt to acknowledge our reality and move, however slightly, toward one another.
ความขัดแย้งของผมไม่เคยเป็นเรื่องของการเกลียดแม่ หากแต่เป็นความกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง และสัญชาตญาณที่ทำให้ผมเลือกถอยห่างแทนที่จะพยายามทำความเข้าใจ ความกลัวนั้นค่อย ๆ สร้างระยะห่างระหว่างเราสองคน
ผลงานชุดนี้เป็นการสานต่อจากโปรเจ็กต์ก่อนหน้า The Mask Family ซึ่งสำรวจความตึงเครียดและ “หน้ากากทางอารมณ์” ภายในครอบครัว ขณะที่ผลงานก่อนหน้าเปิดเผยการมีอยู่ของหน้ากากเหล่านั้น โปรเจ็กต์นี้กลับก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้น โดยมุ่งไปที่ความสัมพันธ์ที่เปราะบางระหว่างผมกับแม่
ผ่านการถ่ายภาพ ผมบันทึกช่วงเวลาในชีวิตประจำวันตามความเป็นจริง—ที่ยังไม่สมบูรณ์ อึดอัด และจริงแท้ โปรเจ็กต์นี้จึงไม่ใช่บทสรุป แต่เป็นความพยายามอย่างซื่อสัตย์ในการยอมรับความจริงของเราทั้งคู่
This project began with the unresolved tension between my mother and me. Over the years, I found myself rejecting simple gestures that a son is expected to do—hugging her, inviting her out, or spending time together. I responded with distance and quiet coldness, not out of hatred, but out of fear.
My struggle has never been about hating my mother, but about the fear of being hurt again and the instinct to step back instead of trying to understand. That fear gradually shaped the emotional distance between us.
This work continues from my previous project, The Mask Family, which explored hidden tensions and emotional masks within my family. While that project revealed those masks, this one moves closer, focusing on the intimate and vulnerable relationship between my mother and me.
Through photography, I document our daily moments as they are—unfinished, uncomfortable, and real. This project is not a conclusion, but an honest attempt to acknowledge our reality and move, however slightly, toward one another.
แกลเลอรีผลงาน
ผลงานนี้ยังไม่มีรูปเพิ่มเติม
🔒 ภาพนี้มีลิขสิทธิ์ — ห้ามนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต